Een weekend bij de vrienden van de armen in Antwerpen

Jongeren voor vrede

Hard werken, veel leren, geïnspireerd worden, mensen leren kennen, verhalen horen, samen eten, zingen en bidden, vriendschappen opbouwen, en doodmoe maar blij naar Tilburg teruggaan: dat waren mijn ervaringen afgelopen weekend bij de Sant Egidio gemeenschap in Antwerpen. Toen ik begin Oktober na een lange tijd weer eens in Antwerpen was om naar een bruiloft van vrienden te gaan, merkte ik weer hoe verfrissend het was om de mensen van Sant Egidio daar te ontmoeten en beter te leren kennen. Ik was welkom om een weekend langs te komen en mee te lopen met de mensen van de gemeenschap.

Syriëstrijders

Ik hoefde me niet te vervelen, het was een goed gevuld, intensief weekend. Vrijdagavond woonde ik een lezing bij in de Carolus Borromeuskerk (waar de gemeenschap samenkomt voor het gebed en de eucharistieviering) van gastspreker Montasser Alde’emeh, die vertelde over zijn onderzoek naar (Belgische) Syriëstrijders. Hij benadrukte de rol van het falen van iedereen in deze problematiek; het falen van ons allemaal, de samenleving en daarin ook de islamitische gemeenschap, om deze jongeren een overtuigend alternatief te geven (uitnodigen tot leven als Belgische moslim). Zijn antwoord op de problematiek was dat we ‘radicaal moeten zijn in de liefde’. In gesprek met hem bleek opnieuw hoe uitdagend en positief zijn visie is, en hij is ook erg enthousiast over het idee als moslims en katholieken samen te werken voor het bouwen aan een solidaire samenleving.

Ouderen

De zaterdag was een intens gevulde dag. Ik bracht de ochtend en begin van de middag door bij ‘Simeon & Hanna’, het kleinschalige bejaardenhuis van de Sant Egidio gemeenschap in het centrum van Antwerpen. Hier wonen 8 ouderen in een rustig huis, waar jonge en oudere vrijwilligers dag en nacht aanwezig zijn, en samen koken en eten met de bewoners. Hierdoor heerst er een warme en familiale sfeer. Ik kookte en at met de bewoners en de vrijwilligers en leerde hen kennen. Het was mooi om te zien hoe de bejaarden opleven door de sfeer die zij onder elkaar en met de vrijwilligers van allerlei leeftijden levend houden. In de middag ging ik met een van de jongeren van de gemeenschap naar een groot bejaardentehuis in de stad waar meer dan 200 mensen wonen, en waar een groep jongeren van Sant Egidio wekelijks mensen gaat bezoeken. Ook hier was het mooi om tijdens het spreken van de mensen te zien hoe in deze heel andere omgeving dan ‘Simeon & Hanna’ er vriendschap leeft tussen jongeren en ouderen.

Jongeren en vreugde

In de avond ging ik naar het centrum van Sant Egidio, waar het huis ‘Simeon & Hanna’ een op zichzelf staand gedeelte van is. Hier is ook het daklozenrestaurant Kamiano te vinden, maar ik ging naar een zaaltje waar ik een lezing bij mocht wonen voor een jongerengroep van de gemeenschap over de band tussen Oude en Nieuwe Testament in de Bijbel. Ik was ook bij hen tijdens hun gebed hierna in de kapel, met de Byzantijns geïnspireerde melodieën die zo kenmerken zijn voor Sant Egidio. We aten samen, terwijl ze met elkaar babbeleden over het dagelijks leven – deze leeftijdsgenoten van mij kennen elkaar al jaren door hun betrokkenheid in de verschillende werken van de gemeenschap (de een in ontmoeting met bejaarden, de ander bij een kinderclub in een arme woonwijk, de ander in de dienst aan daklozen). Die avond zat ik nog even te lezen in ‘Evangelii Gaudium’ (‘over de vreugde van het evangelie’), een jaar geleden geschreven door paus Franciscus. Wat hij schreef was om mij heen werkelijkheid. “I prefer a Church which is bruised, hurting and dirty because it has been out on the streets, rather than a Church which is unhealthy from being confined and from clinging to its own security.” (EG49).

Byzantijnse melodieën

Zondag ging ik met een flinke club van de gemeenschap (opnieuw waren alle leeftijden en ook huidskleuren en afkomsten vertegenwoordigd) naar een eucharistieviering in een parochie in een buitenwijk van Antwerpen. Die middag ging ik mee met ‘Kamiano mobiel’, de soepbakfiets waarmee een aantal jongeren een gezonde maaltijd komen brengen bij daklozen in de stad. Ook hier viel het me weer op hoe divers de afkomsten van de jongeren waren (sommigen geboren in Congo of Albanië, en zelfs een Nederlandse!), en hoe migranten bij Sant Egidio worden opgenomen in de gemeenschap die een vriendengroep is, door deel te nemen aan de zorg voor anderen. We sloten de dag af met een prachtig uitgevoerde eucharistieviering in de Carolus Borromeuskerk, waar opnieuw de meerstemmig gezongen Byzantijnse melodieën opvielen, en ook de inhoud van de gezangen en gebeden, over de waardering voor de armen en het Bijbelse toekomstvisioen van vrede en rechtvaardigheid. De Bijbeltekst die deze viering centraal stond (het was het jaarlijkse feest van ‘Christus koning’) was helemaal toepasselijk: Mattheüs 25:36-41. “Want Ik had honger en jullie hebben Me te eten gegeven, Ik had dorst en jullie hebben Me te drinken gegeven, Ik was vreemdeling en jullie hebben Me opgenomen. Ik was naakt en jullie hebben Me gekleed, Ik was ziek en jullie hebben naar Me omgezien, Ik zat in de gevangenis en jullie kwamen naar Me toe. (…) Ik verzeker jullie, alles wat je voor één van deze minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan.” Moe maar geïnspireerd stapte ik weer op de trein. Hopelijk kan ik deze manier van leven, die dus echt mogelijk is, me eigen maken en het waar maken in mijn dagelijks leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *