Verslag: ‘I\O _ io è un altro’. Opening van de tentoonstelling.

dark

Afgelopen donderdag opende in Maxxi, het museum voor hedendaagse kunst in Rome, een tentoonstelling met de titel ‘I\O _ io è un altro’ (ik ben een ander). Voor dit project werkte Braziliaanse kunstenaar César Meneghetti samen met een aantal leden van de groepen ‘Amici’ (Italiaans voor ‘vrienden'; de groepen gehandicapten van de Gemeenschap van Sant’Egidio). Op verschillende plekken in Rome werken de Amici in ateliers, waar zij kunstwerken maken van hoge kwaliteit (ze worden regelmatig vertoond op prestigieuze plekken en tentoonstelling, zoals de biënnale van Venetië); de opbrengts van de verkochte werken gaat naar DREAM, de medische projecten voor HIV/Aids patiënten van de Gemeenschap van Sant’Egidio in Afrika. Omdat ik zelf ook wekelijks actief ben in het helpen van de Amici in een atelier van de gemeenschap in één van de buitenwijken van Rome, en ik verschillende Amici heb leren kennen die een rol spelen in de verschillende kunstwerken die ze met Meneghetti gemaakt hebben, was dit een erg bijzondere tentoonstelling voor mij.

De tentoonstelling

De tentoonstelling opent met een donkere gang, met aan de muur videoschermen waarop verschillende figuren te zien zijn die met gesloten ogen door het duister schuifelen. De een aarzelend, de ander vooruit snellend. Hierna een grote zaal, met aan de ene kant een groot videoscherm, en aan de andere kant tientallen kleine schermpjes in de muur. Op het grote scherm zijn naast elkaar vier verschillende van de Amici te zien (die verschillende lichamelijke en/of geestelijke handicaps hebben) die voor de camera zitten, de een zwijgend, de ander antwoorden op vragen die uit de opname geknipt zijn. De kwaliteit van de beelden is erg hoog; het zijn mooie portretten, erg sprekend, de beelden opzich laten al niet alleen het uiterlijk, maar iets van de persoon zien. Verschillende Amici wisselen elkaar af; tegelijkertijd zijn er altijd vier te zien, maar in totaal komen er zeker tien in beeld. Ze vertellen over hoe ze hun beperkingen ervaren hun de manier waarop mensen met hen om zijn gegaan, maar vertellen ook wat zij denken over thema’s als het leven, liefde, de dood, en vriendschap. De inzichten die ze hebben zijn bijzonder menselijk, heel gewoon en tegelijkertijd heel diepzinnig.

io_lavoro

Aan de andere kant van de ruimte zijn tientallen kleine schermpjes te zien in een zwarte muur. Op elk daarvan is één van de Amici te zien, Gabrielle, een oude man met een acute vorm van autisme. In een blauwe trui zit hij voor de camera – het blauwe licht van de tientallen schermpjes schijnt zwakjes in de donkere ruimte. Op de verschillende schermpjes is Gabrielle in verschillende posities te zien: op de kop, diagonaal, of rechtop. Juist de stilte en het statisch karakter van de beelden van Gabrielle die voor de camera zit, de beelden die over elkaar lijken te tuimelen door de verschillende posities, en de zwakke blauwe lichtjes in de donkere ruimte geven dit kunstwerk een aangrijpend, fascinerend karakter.

20151119_194612  20151119_194603

Menenghetti en Sant’Egidio

De grenzen van taal en communicatie, en ideeën over normaliteit spelen een belangrijke rol in het werk van Menenghetti. Het werken met de Amici, die zowel onderwerp als co-producers zijn van de kunstwerken, lijkt dan ook een gouden greep. Vanuit het perspectief van de Gemeenschap van Sant’Egidio is deze tentoonstelling, waarin gehandicapten uit verschillende wijken van Rome centraal worden gezet in het cultureel centrum wat dit museum van hedendaagse kunst is, dan ook een gouden moment; het past helemaal in de stijl van de Gemeenschap, die aanwezig wil zijn bij mensen in de periferie, en hen in het centrum van de aandacht wil brengen.

screen

Quote-Kaartjes

Aan het eind van de tentoonstelling (die nog andere onderdelen heeft die ik hier nu niet genoemd heb) zijn kaartjes te vinden en mee te nemen met verschillende uitspraken van de Amici die men in de verschillende werken is tegengekomen (in het Italiaans, en een aantal vertaald in het Engels). Een aantal daarvan die me erg aanspraken zijn: ‘In my mind I have always painted’, ‘I don’t paint, I think’, ‘Bisogna trasmettere i sogni a gente impaurita’ (het is nodig om dromen door te geven aan mensen die bang zijn), en ‘io penso che il futuro abbia bisogno dei deboli’ (ik denk dat de toekomst de zwakken nodig heeft’).

io_e_un_altro

(foto hierboven: een van de Amici tijdens de opening) 

Wie nog eens in Rome is tussen nu en 17 Januari, moet zeker eens ‘I/O _ io è un altro’ in Maxxi gaan bezoeken!

 

(bron foto boven deze blog: Twitteraccount Maxxi)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *