Sant’Egidio scriptie, missionair katholicisme, en een arme kerk voor de armen

Scriptie: Sant’Egidio

Mijn scriptie over de nieuwe lekenbewegingen in de katholieke kerk, met als casestudy de Gemeenschap van Sant’Egidio, is nu online te vinden: Seeking the face of a Church which goes forth. A reflection on the role of the new ecclesial lay movements in the Catholic Church, with a case study of the Community of Sant’Egidio. In deze scriptie (voor de master ‘Christianity & Society’, school of Catholic theology, Tilburg University) onderzoek ik de nieuwe lekenbewegingen in de katholieke kerk vanuit zowel een theologisch als een sociologisch perspectief, en kijk ik in het bijzonder naar de relatie tussen de bewegingen en de lokale kerk (parochie en bisdom). Om het concreet te maken geef ik ook een gedetailleerde beschrijving van de groei en verspreiding van de Gemeenschap van Sant’Egidio, waarbij ik me richt op de steden Rome, Antwerpen en Amsterdam. De overgang naar een missionaire vorm van katholicisme is een belangrijk theoretisch en theologisch perspectief in mijn bespreking.

George Weigel

Het is grappig hoe je juist in de week na het inleveren van je thesis opeens van gedachten kan veranderen over je verhaal, ook al heb je er al maanden over gelezen, nagedacht en geschreven. In mijn thesis geef ik een kritische bespreking van het boek ‘Sorting out Catholicism. A Brief History of the New Ecclesial Movements’ van de Italiaanse historische theoloog Massimo Faggioli, en hierbij maak ik o.a. gebruik van het boek ‘Evangelical Catholicism. Deep reform in the 21st-century Church’ van de Amerikaanse katholieke schrijver George Weigel. In dit boek beschrijft Weigel zijn visie op de overgang naar een missionare vorm van katholicisme, en de implicaties die dit heeft voor allerlei aspecten van het katholieke leven: de liturgie, de leken, de kloosterordes, de interpretatie van het Tweede Vaticaans Concilie en de activiteit op katholieke faculteiten, het werk van priesters, bischoppen en de paus, enz. Het is een erg goed boek, waarin Weigel levendige en uitdagende voorstellen doet voor het in de praktijk brengen van de kerk van ‘de nieuwe evangelisatie’ zoals paus Johannes Paulus II dat omschreef. Maar in de week na het inleveren van mijn thesis begon ik ook een aantal punten te zien die Weigel mist (punten die juist Massimo Faggioli hier en daar goed weet aan te wijzen).

Een arme kerk voor de armen

Weigel heeft een inspirerende visie voor een uitdagend, zelfverzekerd, maar niet hoogdravend en trots katholicisme, een kerk die outgoing is en niet in zichzelf gekeerd. Maar hij vergeet de dimensies van de zorg voor de armen en de positieve dialoog met niet-katholieke christenen en gelovigen van andere religies, en het werk voor de vrede. Juist Massimo Faggioli wijst hierop in een artikel over Weigel’s kritiek op het beleid van paus Franciscus, wat hij als reactie schreef op een artikel van Weigel. Ook las ik een erg goed artikel van iemand van Catholic Worker over de moeite die George Weigel blijkt te hebben met het werk voor de vrede van paus Franciscus en zijn visie van een arme kerk voor de armen (misschien vergelijkbaar met het nogal zure artikel wat Antoine Bodar begin dit jaar over paus Franciscus schreef in Trouw).

Missionair én dialoog?

Maar hoe gaat dit samen? Hoe kan je, zoals de Nederlandse bisschop (en nu ‘theoloog des vaderlands’) Gerard de Korte het omschreef, het katholieke geloof ‘helder en hartelijk’ communiceren, en tegelijkertijd een leerzame dialoog aangaan met mensen van andere geloofsovertuigingen? Hoe combineer je evangelisatie en interreligieuze dialoog? Binnenkort meer hierover op deze blog, wanneer ik wat zal schrijven over de interreligieuze bijeenkomst voor de vrede van Sant’Egidio in Tirana, Albanië begin September, waar ik naartoe zal gaan onderweg naar Rome.

 

 

(foto: Mozes en Aaronkerk van de Gemeenschap van Sant’Egidio Amsterdam)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *