Bericht uit Rome: de Amazone-synode en de hoop van de armen

Dit stukje schreef ik voor de rubriek ‘Bericht uit Rome’ van NicolaasNieuws, het parochieblad van de Nicolaasparochie in Amsterdam. Hieronder is het te lezen; de PDF van deze editie van NicolaasNieuws is hier te vinden– zie p. 12-13)

Sommigen in de Kerk voelden zich de afgelopen tijd teleurgesteld in de hoop die de Amazone-synode bij hen had opgewekt, toen paus Franciscus in ‘Querida Amazonia’ (‘geliefd Amazonië’) niet de deur opende voor vrouwelijke diakens of getrouwde priesters in het Amazonegebied. Anderen waren op hun beurt teleurgesteld dat paus Franciscus niet duidelijk heeft geschreven dat dit niet gaat gebeuren in de toekomst. Allemaal teleurgesteld, maar in welke hoop? Welke hoop wilde de Amazone-synode opwekken? Een teken van hoop dat duidelijk te zien was, is de hoop van de Amazonebevolking dat ze er niet alleen voor staan, dat de Kerk hen en de ecosystemen waarin ze leven niet over zal laten aan uitbuiting en vernietiging, en dat hun geloofsgemeenschappen gesteund en gewaardeerd zullen worden (ookal heeft men nog niet alle antwoorden gevonden over welke keuzes er gemaakt moeten worden in die ondersteuning).

De hoop die steeds duidelijk door Franciscus wordt opgewekt, en niet gebaseerd is op een bepaalde visie waarover nog gediscussieerd wordt, is de hoop van de armen: ‘Nooit wordt de hoop van de behoeftige beschaamd’, citeerde paus Franciscus vorig jaar uit Psalm 9 ter gelegenheid van de Werelddag van de Armen. Tekens van de vervulling van deze hoop waren in de afgelopen tijd bijvoorbeeld het openen van het Palazzo Migliori aan het Sint Pietersplein als huis voor de daklozen (met onze daklozen vrienden heb ik er tijdens de opening even de hand mogen schudden van de paus), of de luchtbrug voor een groep vluchtelingen die via de bemiddeling van het Vaticaan uit het kamp op het eiland Lesbos werden gehaald en naar Rome konden vliegen om daar een nieuw leven op te bouwen. Met kerst waren een aantal van hen hier in de wijk Trastevere bij de mis en bij de kerstmaaltijd in de basiliek Santa Maria.

In het Katholiek Nieuwsblad (KN8) schreef Marta Petrosillo dat Franciscus hoopt dat de Amazone een plek van sociale dialoog wordt, op de eerste plaats met de allerarmsten, wiens stem de krachtigste stem moet zijn bij welke dialoog dan ook over de Amazone. Austen Ivereigh legde uit dat dit ‘typisch Franciscus’ is: ‘In een context van polarisatie in de Kerk, is het een vergissing om te proberen die op te lossen door de ene zijde de andere te laten verslaan. In plaats daarvan laat hij de polariteit geduldig en aandachtig bestaan, en schept zo ruimte voor de mogelijkheid van een ‘derde weg’ die de Heilige Geest aanreikt.’

Die ‘derde weg’ wordt altijd gekenmerkt door de hoop van de armen die niet wordt beschaamd, van op het Sint Pietersplein, tot op Lesbos, tot aan het Amazonegebied.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *