Mijn reis naar de katholieke kerk, 1: jonge jaren

003

Hoe komt een 26-jarige student in Amsterdam ertoe om katholiek te willen worden? The story goes way back. Het begint in mijn jonge jaren…

‘Neutraal’ opgevoed

Ik ben geboren in Deventer, waar ik opgroeide in een omgeving waar geloof, religie, spiritualiteit of iets dergelijks geen rol speelden (op de foto hierboven was ik denk ik een jaar of drie). Mijn moeder was als kind katholiek opgevoed in België en mijn vader was als kind protestants opgevoed in Nederland, maar zij deden niets meer met het geloof tegen de tijd dat zij elkaar leerden kennen, zodat ik en mijn zusje in onze kindertijd zonder geloof zijn opgevoed.

Zoeken: twee momenten

Tijdens mijn kindertijd was ik wel op een bepaalde manier op zoek. Naar iets. Het was allemaal een heel vaag besef of vermoeden, geen echte zoektocht. Er zijn twee momenten die ik me hierbij duidelijk herinner, misschien rond de tijd dat ik een jaar of acht was. Het eerste moment is toen ik ’s avonds op mijn rug in mijn bed lag en mijn arm boven mij uitstrekte met mijn hand naar het plafond, en ik mij afvroeg hoe het kon dat ik mijn hand kon bewegen wanneer ik dat wilde, en wat er met mij en mijn lichaam zou gebeuren als ik dood zou gaan: of ik dan naar een andere plek zou gaan, of opnieuw als baby terug zou komen op aarde. Ik had niet nagedacht over de godsdiensten christendom of boeddhisme, maar had blijkbaar een soort besef van een mogelijk hiernamaals of reïncarnatie. Het tweede moment is toen ik eens naast mijn vader stond terwijl hij stond af te wassen, ik kwam met mijn hoofd net bij het aanrecht, en ik hem opeens vroeg: ‘Pappa, geloof jij in God?’ Hij vond het een moeilijke vraag blijkbaar, antwoordde: ‘Oei… nou niet als een man bovenop de wolken met een baard, maar misschien wel wanneer mensen al het goede ‘God’ noemen’. Ik herinner me dat dit antwoord voor mij op een of andere manier niet bevredigend was.

Kerk en Villa Achterwerk                                                                                                          

Rond de tijd dat ik elf jaar oud was en mijn zusje negen, werd mijn moeder uitgenodigd door kennissen om mee te gaan naar een kerkdienst, van een ‘vergadering van gelovigen’ (soort evangelisch christendom). Ze bleef erheen gaan, en uiteindelijk gingen mijn zusje, en daarna ik, en daarna mijn vader ook mee. Ik weet nog dat ik een tijdje niet mee wilde omdat ik op zondagochtend liever een TV programma genaamd Villa Achterwerk wilde kijken (ja, het was hilarisch), maar uiteindelijk ging ik ook mee. Hoe het daar verder ging, en wat mijn ervaringen waren, vertel ik volgende keer.

(to be continued)

3 responses

  1. Hallo Zeger,

    bedankt voor je getuigenis. Ik zal hem zeker blijven volgen. Ik had de link van mijn zoon Matthias doorgestuurd gekregen

    hartelijke groeten uit Beirut

    Joop Teeuwen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *