Mijn reis naar de katholieke kerk, 3: India

394676_10150482224867169_1586507046_n

Na mijn belevenissen in Litouwen begon ik katholieken op te zoeken in alle hoeken en gaten waar ik ze vinden kon. In mijn omgeving in Deventer, op de zomerconferentie ‘Celebrate’ van de KCV (de beweging ‘Katholieke Charismatische Vernieuwing’), en bij de laatste twee dagen van de World Youth Days in Keulen. Na mijn examen zou ik één jaar iets anders gaan doen voordat ik zou gaan studeren – het werden er drie.

Eerste indrukken

Ik vertrok voor een half jaar naar India om deel te nemen aan een DTS (Discipelship Training School, een programma van geloofsverdieping en zendingswerk, deel van dezelfde organisatie waarmee ik naar Litouwen ging) waaraan zowel katholieken als protestanten deelnamen. Van het echte India wist ik weinig; mijn beeld werd vooral gevormd door verhalen over de hippiecultuur in de jaren ’60 en de sitarmuziek van pandit Ravi Shankar. Mijn eerste ervaringen in het echte India waren de smaak van samosa en chai, de snelheid van een rit in een riksja, en het dagelijks leven in een flat in een eenvoudige buitenwijk van de stad Pune. Tijdens dit eerste half jaar in India leerde ik Bollywoodfilms kennen en waarderen: eerst de klassieker Lagaan, en daarna films als het revolutionaire Mangal Pandey: the Rising, het hedendaagse Rang de Basanti, het sportieve en politiek correcte Chak de India, en de ultieme romantische tranentrekker Kal Hoo Na Hoo. Een belangrijke ervaring in het programma van geloofsverdieping was mijn kennismaking met Carole Brown, een Amerikaanse theologe die in die tijd in Ierland woonde, en een week lesgaf over het katholicisme. Tijdens mijn studententijd in Amsterdam zou het contact met Carole een belangrijke stap vormen in mijn reis naar de katholieke kerk. In deze periode in India begon ik het katholieke christendom langzaam beter te begrijpen en ook meer te waarderen. Elementen als het spirituele ritme van liturgisch gebed en sacramenten, en de verbondheid met de gemeenschap van de heiligen, spraken mij steeds meer aan. Tegelijkertijd waren er nog veel elementen (zoals paus, eucharistie, en Maria) die bij mij als protestants christen bezwaren bleven oproepen.

Aradhna

Na een paar maanden in Pune trokken we naar het zuiden, naar de stad Chennai, om daar allerlei vrijwilligerswerk te doen in kerken, scholen, weeshuizen, opvanghuizen en verzorgingshuizen. Hier bezochten we een gedeelte van een optreden van de christelijke fusionmuziekgroep Aradhna, die christelijke muziek maakt in de muzikale en culturele vormen van hindoeïstische muziek. Ik werd hier meteen door gegrepen.Ik draaide de cd ‘satsang’ helemaal grijs wanneer wij na een dag werken terugkwamen in ons betonnen huisje in een buitenwijk van Chennai, vooral het nummer ‘Binti Sunile’. Naast het opgaan in het dagelijks leven in een buitenwijk van Pune heeft ook de muziek van Aradhna voor mij een belangrijke rol gespeeld in het opbouwen van een band met India.

Varanasi

Omdat ik nog niet de behoefte bleek te hebben om al naar de universiteit te gaan en omdat ik graag wilde bijdragen aan een volgende DTS in Pune, kwam ik het volgend jaar opnieuw naar India, na een half jaar geld verdiend te hebben met bijbaantjes in Deventer. De DTS bleek niet door te kunnen gaan omdat er te weinig studenten waren, maar met de mensen die toch kwamen werkten we op een kleinschaliger en informelere manier aan onze geloofsverdieping en bijdrage aan zendingswerk: in Pune en in een vluchtelingenkamp in Zuid India van Tamils uit Sri Lanka. Een belangrijke ervaring tijdens dit half jaar was mijn reis naar de stad Varanasi in Noord India. Al tijdens mijn eerste verblijf in India hoorde ik verhalen over het voor mij zo onbekende, fascinerende en mysterieze Noord India, over groepen christenen die daar hun geloof vormgaven in de vormen en levensstijl van de Hindoeïstische cultuur. Tijdens mijn tweede verblijf in India kreeg ik eindelijk de kans om Varanasi, de heilige stad van de hindoes aan de heilige rivier de Ganges te bezoeken, en die voorbeelden van christendom in de vormen van de hindoeïstische cultuur met eigen ogen te zien. Varanasi was geweldig: het lopen tussen de vele op-, en naast elkaar gebouwde tempels en heiligdommen en over de ghats (trappen) die stijl afdalen in de rivier was een fascinerende ervaring. Ik leerde zendelingen kennen die het christelijk geloof communiceerden in het vocabulaire van de hindoecultuur, en ontmoette een christelijke sadhu. Maar vooral bezocht ik twee dagen de katholieke ‘Matridham Ashram’ (in het hindoeïsme is een ashram een gebedsgemeenschap of meditatieplek rond een guru). Hier ontmoette ik de katholieke priester father Anil Dev, ook wel ‘swami Anil Dev’ of ‘swami-ji’ genoemd (een swami is in het hindoeïsme een geestelijk leraar). Ook zag ik de duizenden ‘Krist bhaktas’ (‘bhakta’ is in het hindoeïsme een discipel of leerling), eenvoudige mensen uit de omgeving die hun hindoegoden weg hadden gedaan en Yeshu als enige guru en heer dienden. Ze noemen zich nog steeds ‘hindoe’ en niet ‘christen’ vanwege de culturele associaties van die woorden. Ik liep op Goede Vrijdag met hen mee in de kruisweg. Swami Anil Dev bleek een aantal van de gezangen van Aradhna geschreven te hebben, wat het verblijf nog bijzonderder voor mij maakte. Ook leuk was dat er slangen bleken te zijn: nadat ik naast een pad in de ashram had zitten bidden, sprak ik met een jongen die daar op retraite was, en die me vertelde dat hij een slang in mijn richting had zien kruipen, maar me niet wilde storen omdat ik zo diep in gebed was. Hij bleef even kijken en zag dat de slang een andere kant op kroop, en vertelde me er pas over toen ik klaar was met bidden. Fijn.

Derde bezoek

Tijdens mijn derde bezoek in India ging de DTS wel door, en hielp ik met het organiseren ervan. Tijdens deze periode in India ontmoette ik father Anil Dev opnieuw (zie foto bovenaan dit stukje), toen hij in Pune langskwam om les te geven tijdens een internationale leiderschapstraining van zendelingen (het was om hem hiervoor uit te nodigen dat ik een jaar eerder naar Varanasi was gereisd). Teruggekeerd in Nederland moest ik een keuze maken voor de volgende stap: voor langere termijn als zendeling actief worden, of studeren aan de universiteit? Over de trigger die uiteindelijk de doorslag gaf voor een studie aan de universiteit, vertel ik de volgende keer.

20141118_141523

20141118_151017

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *