Mijn reis naar de katholieke kerk, 5: Dublin

1024px-The_Temple_Bar_-_Temple_Bar_corner_Temple_Lane_South_-_Dublin_-_Republic_of_Ireland

Rond september 2012 zat ik met een dilemma: ik had zeer sterk de overtuiging dat ik misschien katholiek moest worden, maar had steeds sterker het gevoel dat de antwoorden op de vragen waarmee ik worstelde, onbereikbaar waren. De overtuiging en het verlangen wat ik opeens had gekregen op die maandagmiddag van 23 juli op de 7e verdieping van de VU bleef onverminderd sterk: het was dus geen vlaag van enthousiasme die, zoals met zoveel eigen ideeën of plannen, na een paar weken verdwijnt. Het was echt iets, ik moest er echt iets mee. Maar ik had erg veel vragen en bezwaren over het katholieke geloof waar ik iets mee moest; anders zou de stap van het katholiek worden niet oprecht zijn. In de uren, dagen, weken en maanden na die maandagmiddag stortte ik mij op deze vragen en thema’s. Ik las artikelen online en boeken offline, vóór en tegen standpunten. Ook bezocht ik katholieke kerken en eucharistievieringen, om iets van het katholieke leven te ervaren in de praktijk. Het was een zoektocht en worsteling met mijn verstand en met mijn hart.

Niemandsland

Nog meer dan in de jaren daarvoor, in Amsterdam en in India, ervoer ik de katholieke liturgie als een ritme van gebed waarin ik mij thuis voelde. De kern ervan, de eucharistie, bleef voor mij een open vraag. In de jaren na Litouwen (in Deventer, en in India) bevond ik mij in een soort ‘eucharistisch niemandsland’: door de bekendheid met de katholieke eucharistie was ik erachter gekomen dat mijn deelname aan het avondmaal in de evangelisch-protestantse omgeving niet gebaseerd was op een echte eigen geloofsovertuiging, maar meer op gewoonte: ik deed mee omdat het zo gedaan werd, dacht er op een bepaalde manier over omdat ik dat gewend was. In India en door wat ik zelf las leerde ik de opvatting van verschillende soorten christenen over eucharistie/avondmaal, maar ik wist niet waar ik thuis hoorde. Ik wist wat er in de Bijbel over te vinden was, en zag duidelijk dat het iets heel belangrijks was; ook kende ik de verschillende interpretaties, maar wist oprecht niet wat ik moest geloven. Tijdens mijn tijd in India en Amsterdam stelde ik de vraag uit: ik accepteerde voorlopig dat ik het oprecht niet wist. Maar nu had ik opeens de sterke overtuiging dat ik er verder mee moest gaan: ‘now I need to know’. Wanneer ik een katholieke viering bezocht en de priester de geconsacreerde hostie omhoog hield na de woorden ‘dit is mijn lichaam’ uit te spreken, vroeg ik mij in stilte af: ‘Jezus, bent u dit? Vertel het maar, ik weet het niet’. Nogsteeds wist ik het oprecht niet. Ik kon ook niets forceren, wilde dat ook niet al had het gekund.

Honderd levens

Langzaam, terwijl ik me meer en meer verdiepte in voor mij moeilijke thema’s (kerk, traditie, gezag, paus, eucharistie, Maria), kreeg ik het gevoel dat het vinden van échte antwoorden onbereikbaar was. Ik had het gevoel dat ik de hele last van de hele kerkgeschiedenis van 2000 jaar en alle theologie van door de tijden heen op me moest nemen, dat ik alles moest bekijken vanuit alle manieren waarop het ooit bekeken is, en dat ik dan pas een goeie afweging zou kunnen maken, echte antwoorden zou kunnen vinden, en dat ik dan pas een oprechte keuze zou kunnen maken. Ik besefte me steeds sterker dat dit onmogelijk was, dat het niet zou kunnen al had ik honderd levens. Daar zat ik dus met mijn dilemma: de overtuiging en het verlangen dat ik echt een stap moest zetten en alles moest doen wat daarvoor nodig was (‘now I need to know’), en het groeiend besef dat ik nooit het punt zou kunnen bereiken waarop ik de stap echt oprecht zou kunnen zetten.

Carole Brown

In deze situatie in september 2012 kwam ik op het idee om Carole Brown eens te mailen. Carole was een Amerikaanse katholieke theologe die ons tijdens de DTS in India een week les had gegeven over het katholieke christendom. Die week had me erg geholpen om dingen beter te begrijpen, en ik had ook een goeie band met Carole. Ik wist dat ze in die tijd in Dublin in Ierland woonde (anno 2014 woont ze weer in Amerika), dus besloot ik haar te mailen. Ik vertelde haar waar ik mee bezig was, en vroeg of ik een keer langs kon komen in Dublin. Haar reactie was erg positief, en ik boekte een ticket om in oktober een weekend naar Dublin te gaan.

Dublin    

Carole (die zelf geen non is) woonde in een huisje op het terrein van een klein klooster in een buitenwijk van Dublin. Ik verbleef in een kamer in het gastenverblijf, terwijl ik bij Carole thuis at en haar vertelde wat me bezig hield. We hadden gesprekken over alle thema’s waar ik mee bezig was, we bezochten eucharistievieringen in de kapel op het kloosterterrein en in een kathedraal in het centrum van Dublin. We bezochten vrienden van Carole, die ik kende van de internationale leiderschapstraining tijdens mijn derde verblijf in India, en we bekeken de stad Dublin. We wandelden langs de kust van Dublin genaamd ‘Dun Laoghaire’, gingen naar de tentoonstelling waar we het prachtige vroeg-middeleeuwse Book of Kells zagen, en bezochten natuurlijk een Ierse pub met goed bier en goeie muziek. Tijdens onze gesprekken kwamen we erachter dat ik, in de overkill aan vragen en thema’s waarmee ik worstelde, geconfronteerd was met twee fundamentele thema’s: de kerk, en de eucharistie. Wanneer ik me op die twee thema’s zou richten, en daar misschien verder in zou komen, zouden de andere puzzelstukjes ook makkelijker op hun plek kunnen vallen. Ik kreeg wat leestips (en een boekje met toespraken van paus Benedictus XVI over de apostelen en de vroege kerk), en besloot om te beginnen met het lezen van de katholieke katechismus. Met een helderder doel voor ogen en met dezelfde overminderd sterke overtuiging, die gevoed was met frisse inspiratie, vloog ik aan het eind van het weekend terug naar Amsterdam. In de weken daarna zou het door paus Benedictus bedachte themajaar, het ‘jaar van het geloof’, gaan beginnen. Om allerlei redenen zou dit een bijzonder jaar worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *