Twee weken op reis: Parijs en Nederland

13765778_10150671806654975_3010331439251639136_o

Na de afgelopen 10 maanden in Italië te hebben gezeten, vloog ik twee weken geleden naar Parijs. De eerste keer in mijn leven in Parijs, zelfs de eerste keer in Frankrijk. Die avond ging ik gelijk naar een youthhostel in een van de buitenwijken, waar ik die avond en de volgende dag veel vrienden ontmoette uit allerlei landen: we waren in Parijs voor de jongerenontmoeting van de Gemeenschap van Sant’Egidio, met tussen de 300 en 400 jongeren uit heel west-europa: Duitsland, Nederland, België, Engeland, Frankrijk, Zwitserland, Italië, Spanje en Portugal. Ook leerde ik veel nieuwe vrienden kennen, in het bijzonder de Syrische jongeren die vluchteling zijn geweest en nu deel zijn geworden van verschillende Sant’Egidio-gemeenschappen en samen met ons deel zijn geworden van onze dienst aan de armen; vooral in Duitsland, Nederland, en België. Er werden veel verhalen gedeeld, bijvoorbeeld over Voetbal voor vrede in de Brusselse wijk Molenbeek, of over de vriendschappen met Syrische vluchtelingen.

In Parijs ontmoetten we ook Lassana Bathily, de islamitische jongen die in de Joodse supermarkt werkt waar de gijzeling plaatsvond vlak na de Charlie Hebdo-aanslag. Toen de gijzeling begon nam hij een aantal van de (Joodse) klanten mee naar de kelder waar zij zich verborgen hebben kunnen houden, en zo de gijzeling hebben overleefd. De ontmoeting met hem was een bijzonder concreet en moedig voorbeeld van solidariteit tussen mensen van verschillende religies en achtergronden, zeker in deze tijd van een nieuwe golf aanslagen (de avond voordat de jongerenontmoeting begon, de avond waarop ik naar Parijs vloog, vondt de aanslag in Nice plaats).

Na deze mooie levendige dagen in Parijs ging ik mee met de Nederlandse groep, in een busje en een auto, van Parijs naar Amsterdam. Een aantal van deze Syrische jongeren hebben pater Frans van der Lugt, de Nederlandse priester die 2,5 jaar geleden vermoord werd in Homs, persoonlijk gekend, en hier zaten we samen zingend in het busje. De wereld wordt zo wel heel klein.

Het weekje in Nederland bracht mij in Deventer, Apeldoorn, Zwolle, Utrecht, en Amsterdam, waar ik veel vrienden en familie weer kon zien. Ook Bunschoten – omdat we een middagje naar het Kloosterboerderijfestival gingen, een soort christelijk evenement op een eco-boerderij waar samen een week wordt gebeden, gekookt, gegeten, gewerkt, en ook geluisterd naar verschillende workshops (veel over vrede stichten en geweldloosheid, ecologie, dienst aan de armen/kwetsbaren/vluchtelingen enz). Hier gaven we die middag een workshop over de interreligieuze dialoog van de Gemeenschap van Sant’Egidio en de rol die dit speelt in het vredeswerk van de Gemeenschap (in het bijzonder: de jaarlijkse ontmoetingen ‘in de geest van Assisi’, elk jaar in een andere stad in Europa).

In Amsterdam heb ik zelfs ook nog les gegeven in de taalschool van Sant’Egidio, aan de Syriërs die ondertussen al vrienden zijn geworden. Het lesgeven ging wel goed, al heb ik het twee dagen later wel gepresteerd om een taalgedrocht als ‘ik heb toen ge-ontbijt’ over mijn lippen te laten komen.

Toen ik in Amsterdam door de Oudemanhuispoort liep, vond ik daar het boek ‘de Mandarijnen’ van Simone de Beauvoir, haar roman over het leven en de zoektochten van een kringetje linkse intellectuelen in het na-oorlogse Parijs. Nu ik eindelijk eens in Parijs ben geweest, moest ik dit maar eens gaan lezen. Ik moest een nacht doorhalen op Schiphol omdat mijn vliegtuig naar Rome veel te vroeg vertrok, en samen met ‘In Europa’ van Geert Mak en een maaltijdsalade van de 24-hour Burger King is het mij gelukt de nachtelijke uurtjes door te komen.

Nu ben ik weer in Rome, waar het nu eigenlijk gewoon te warm is om iets te doen. Ondertussen zijn er weer nieuwe aanslagen, in Duitsland, in Frankrijk. Nu niet in grote hoofdsteden, maar in kleine dorpjes en randgebieden – Würzburg, Saint-Etienne -du-Rouvray. Maar de afgelopen weken heb ik iets gezien van de hoopvolle toekomst van Europa, in het gezicht van Lassana Bathily, in de gezichten van mijn nieuwe Syrische vrienden in Amsterdam.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *