‘zonen van Abraham’

In 1948 woonde de achtjarige Elias Chacour in het Melkitisch-christelijke Palestijnse dorp Biram in Galilea. De Melkieten zijn een groep christenen uit de oosters-orthodoxe traditie, maar onderdeel van de rooms-katholieke kerk. Zij wonen al sinds de eerste eeuwen van het christendom in Galilea. Op een dag in 1948 bereikt hen het nieuws dat soldaten van de zionisten in hun dorp zullen bivakkeren. De vader van Elias koopt een lam om de soldaten in zijn huis gastvrij te ontvangen. Hij vertelt zijn kinderen dat er mensen zullen komen die veel geleden hebben in de tweede wereldoorlog, en dat zij nu hier zijn om te komen wonen en dat ze gastvrij ontvangen moeten worden. De zionistische soldaten worden door de dorpelingen inderdaad gastvrij ontvangen. Na een paar dagen verdrijven zij echter de bewoners uit hun eigen dorp, die zoals veel andere Palestijnen de wildernis in vluchten of de weg moeten vinden naar een vluchtelingenkamp.

Verzoening

Elias_Chacour zou na deze ervaring doorgaan met leren op school en zou later priester worden. In zijn boek ‘zonen van Abraham’ (1984) beschrijft hij zijn pogingen om christenen, joden en moslims, Palestijnen en Israëliërs, met elkaar te verzoenen. Hij vertelt het verhaal over zijn dorp Biram en de tegenslagen die zijn familie daarna nog moest verduren. Maar ook vertelt hij hoe hij daarna als priester in Galilea woonde en een nieuwe toekomst voor de Palestijnse bevolking probeert op te bouwen, en over zijn verzoeningswerk.

Vredestichters

Het boek van Elias Chacour is een bijzonder en inspirerend verhaal. Het is inspirerend om te zien hoe hij na het ondergaan van zoveel onrecht niet reageert met de logica van wraak en haat (de vicieuze cirkel die de geschiedenis van Israel/Palestina is) maar met de logica van verzoening en hoop op een andere toekomst. Het verhaal van Elias Chacour is een voorbeeld van een vredestichter, een van de vredestichters die ‘zalig’ worden genoemd door Jezus, ‘want zij zullen kinderen van God genoemd worden’ (Matteüs 5:9). Naar deze woorden en naar alle woorden van de zaligsprekingen wordt veel verwezen in het boek. De zaligsprekingen vormen de rode draad door het verhaal van Elias Chacour, en het boek is dan ook een soort autobiografische illustratie van de zaligsprekingen. Terugkijkend op een jaar waarin het al zo lang lijdende en strijdende Midden-Oosten nog verschrikkelijker werd verscheurd door het afschuwelijke geweld en de onmenselijkheid van IS, is het hoopgevend om te weten dat zelfs in zulke situaties mensen wegen kunnen vinden om te reageren met hoop, verzoening en menselijkheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *